Op de boerderie

Dit is hem, dan onze boerderij in de Dorpsstraat in Nijeveen (bij Meppel). De derde in het dispuut al weer! We zijn flink aan het verbouwen, het rieten dak gaat er helemaal af en de dakpannen zijn er nu ook af. Gelukkig is het mooi weer. We gaan wonen in het voorhuis en een gedeelte van de stal. Dan houden we nog zo'n 20 meter stal over waar we in de toekomst misschien wat mee gaan doen. We zijn nu bij het moment dat je denkt: wat hebben we in vredesnaam gekocht, een paar muren? Als je nu binnen staat, sta je eigenlijk ook buiten: je ziet de buitenlucht van alle kanten. In de zomer gaan we over vanuit ons vakantiehuisje. Het is dan nog niet helemaal klaar maar wel bewoonbaar. De tweede foto is niet zo duidelijk maar als je wat fantasie hebt: je kijkt vanuit de woonkamer in de woonkeuken....Kortom, een hele klus! Agnes

Han en de sterren...een bezoek aan Sluis

Op vrijdagavond 16 maart hebben Theun en ik Oud Sluis, te Sluis (Zeeuws Vlaanderen) beleefd. Ik schrijf bewust beleefd, want het heeft nauwelijks iets met eten te maken. Oud Sluis zit in een ouderwets gezellig modern en strak ingericht pand midden op een plein (de Beestenmarkt) van de dorpskern. De bediening is vriendelijk, maar nadrukkelijk aanwezig. Glazen wijn en water worden razendsnel bijgevuld (ja, ik ben zingend naar het hotel gelopen...)

Er wordt veel over de gerechten en gangen verteld. Het is niet super- opgeprikt, de sfeer is ontspannen. Een opvallend jong publiek. Wij waren zeker niet de jongsten. Geen pakken en dassen, maar lamswollen truien bij de heren. De parkeerplaats vol PCHooft traktoren. Alles wat er op je bord komt, of het nou een amuse is of het hoofdgerecht, zijn ware kunstwerkjes. Geen vezeltje, geen spettertje ligt uit het gareel.

De wijnen passen perfect bij iedere hap die je neemt. Ik heb dingen geproefd waar ik nog nooit van gehoord had. Zoals bijvoorbeeld de hoppescheuten, dat zijn scheuten (1e wortels) van het hop-plantje: ja die van het bier. Die groeien alleen in Vlaanderen, worden nachtelijk geplukt en lijken op heel kleine asperges. Verder zijn er heel bizarre combinaties, de meest opvallende was toch wel het wasabi- ijsbolletje: voelt koud en smaakt heet! Een toetje van zoutepinda-ijs met nougatsaus: echt heel raar om te proeven. Iedere hap is genieten. En wat ik ook heerlijk vind tegenwoordig is dat het rookvrij is. Het eten is te goed om te marineren in nicotine.

Het restaurant, het eten en de bediening vraagt zoveel aandacht dat het niet aan te raden is daar een eerste liefdesdate te houden: je hebt gewoon geen tijd voor je tafelpartner. Zakelijk eten daar lijkt mij eerlijk gezegd ook niets om dezelfde reden. Het was heel bijzonder om meegemaakt te hebben, een unieke avond uit. Een museum in restaurantvorm. Was het waar voor je geld? Weet ik nog steeds niet. Weegt schreeuwend duur op tegen absoluut uniek? Ga ik nog eens terug? Nee, denk het niet. Once in a lifetime is genoeg, we hebben het meegemaakt en we hebben genoten. Of ik het jullie aanraad om te doen? Ja, dat wel. Regel dan wel een hotel in de buurt, het bestaat niet dat je daar nuchter naar buiten gaat.

Invitatiediner

Afgelopen zaterdag, 31 maart, was het zover. Het jaarlijkse invitatiediner. Het uitje waar de mannen elk jaar weer smachtend naar uitkijken. Eindelijk mogen ze weer eens mee met de vrouwen. Dit keer was de organisatie in handen van Mathilde en Suzanne. En het was goed geregeld. Eerst buiten op het terras borrelen (is dat ooit eerder voorgekomen in de geschiedenis van het invitatiediner?). Daarna de stad door met een storyteller. Deze voerde ons terug naar de tijd van het Beleg van Leiden. We maakten kennis met Willem (Huib), Kato (Lenneke), Piet (Jan Sybren), Magdalena (Suus, heb je Egmont al verteld dat je een huwelijksaanzoek kreeg) en Boisot (Ali). Ik kan iedere geschiedenisleraar aanbevelen voortaan zijn lessen op deze manier in te vullen, want het was heel informatief en daarbij ook nog eens heel erg leuk! Nog midden in het spannende verhaal waren we ineens anderhalf uur verder en terug bij het startpunt.

Na deze wandeling togen we met z'n allen naar De Grote Beer waar Jan Willem en Lot en Theo het gezelschap completeerden. Zoals gewoonlijk was de Beer zeer ongastvrij, na een redelijk (sorry Thilde, ligt niet aan jou) maal werden we om 22:30 de zaal uit gekickt, omdat er na ons een borrel gegeven werd. Dan maar naar Fandango en daar nog even door geborreld tot om ca 1:00 uur de laatsten enigszins aangeschoten van de caiperina's en margaritha's huiswaarts trokken.
Het was een ouderwets gezellige avond, dank aan Mathilde en Suzanne!!