Hanneke op de Olympische toer

Het verhaal is als volgt, de zoon van Theun's Canadese collega is Jeff Pain. Nadine moet hem kennen, hij schijnt helemaal beroemd te zijn. Theun en ik zijn donderdagnacht aangekomen in Turijn, vrijdag waren we uitgenodigd voor het onderdeel skeleton. Wattuh? Sleetjerijden op een ijsbaan, met je hoofd naar beneden, handen langs je lijf, sturen met je voeten, en met 135 km/uur zorgen dat je niet uit de bocht vliegt.
Jeff was favoriet, en we waren daar met zijn ouders, zijn hysterische vrouw en haar nog veel hysterischer vriendin, Jeff's oom en nichtje, en 2 "very Britisch" collegae van Theun's bedrijf, die Jeff sponsoren. Ik heb altijd gedacht dat familieleden speciale plaatsen op tribune hadden, maar dat is dus helemaal niet waar. Met veevervoer trein en bus naar de skeletonbaan: 4 uur rijden!!!! Daar 2 uur van te voren aanwezig zijn voor security-check. Heerlijk in het zonnetje olympicmerchandise geshopt.
Jeff's vrouw werd live geinterviewd via GSM telefoon door CBS (Candese TVzender, zeg ik dat goed Nadine?). Omdat haar GSM niet werkte in de bergen, heeft zij 5x 20 minuten met Canada gebeld met de telefoon van onze Britse vriend, die te Brits was om daar moeilijk over te doen "you just don't send your bill to Jeff saying by the way you own me 350 pounds.., now do you?" Ik heb dat stel met open mond gade geslagen. Na veel vijven en zessen hebben we onze plaats op de tribune gevonden (waar zien we Jeff het best? gelukkig maar 5 meningen, en dus 5 plaatsen geprobeerd)En KOUD op die ijsbaan, in het donker in de wind, brrr! Na 2 runs: Jeff won zilver en zijn maatje Duff goud. De medalceremony is apart zoals jullie inmiddels wel weten, dus dat vond plaats op zaterdag.
Wij hadden kaartjes voor de 1000meter mannen. Wel redelijk onbeleefd richting familie Pain, maar ze begrepen ook wel dat je als Nederlander met kaartjes voor het schaatsen waarschijnlijk niet door de douane komt als je NIET naar die wedstrijd gaat. Toch?
Dus zaterdag Turijn verkent. Einde van de middag naar de Oval Lingotto. Zo gaaf om daar echt te zijn. Alles oranje. De Koninklijke familie was ook aanwezig, maar daar zie je dus helemaal niets van in die hal. De ijsbaan is veel groter dan hij op TV lijkt, de tribunes veel kleiner. Wij zaten op de 13e rij, lekker dichtbij denk je dan, maar de bovenste rij was 15. Gelukkig hangen er grote score-borden zodat je wedstrijd kan volgen. De sfeer was helemaal geweldig: zingend, joelend en lachend publiek. Heel gezellig. Alle nationaliteiten door elkaar, die elkaar feliciteren bij medailles. Echt leuk. Nou ja, Jan Bos viel tegen, Erben Wennemars won brons. Dus, op naar het Holland Heineken House (HHH). Takke-end weg buiten het centrum. Italie en het openbaar vervoer was niet helemaal op de Olympische Spelen voorbereid.Er reden bussen van de NS, en het IOC reed rond in busjes en pikte iedereen die er enigszinds oranje uitzag op, om een lift te geven. Heel ontspannen allemaal. Het HHH is groots. Heel oranje, veel bier en kroketten, veel kijken of je BNers ziet. En een schaatbaan! Kon je oranje hocheyschaatsen lenen, geestig. Groots en een tikje ordinair. Ook hier goed geshopt, en weer snel retour naar de stad: Jeff en Duff werden gehuldigd in het Canadahouse.
Hoe ik daar in het knal-oranje, MET HHHpolsbandje ben binnen gekomen...?Binnengeloodsd door de fysiotherapeut (leuk volk, Nadine, ja inderdaad) van het skeleton team. En Theun was zogenaamd hoofdsponsor. Canada-house is heel anders dan het HHH. Puur voor de sporters en de familie, eigenlijk nauwelijks fans aanwezig.
Er stonden 2 bankstellen, waar Jeff's hysterische vrouw opzat, een achtergrond voor de TVploegen: daar werden de sporters geinterviewed, en wij stonden met een pils toe te kijken. Na TV optreden mochten we de medailles vasthouden, echt heel bijzonder.
Drie dagen olympische spelen: het was heel intensief en heel bijzonder. Supersfeer: geen ruzie met andere nationaliteiten, integendeel zelfs. "Where are you from? And did you win any medals today?" Echte aanrader, volgende lustrumreis???


Hanneke